تحقیقات در هومیوپاتی

Oct 14, 2010   //   by Dr. Alireza Taban   //   هومیوپاتی  

تحقیقات در هومیوپاتی:

تحقیقات در هر یک از روشهای درمانی همواره دو جزء اصلی دارد. تحقیقات کلنیکی (بالینی) و تحقیقات غیر کلنیکی (آزمایشگاهی).


در تحقیقات غیر کلنیکی بیولوژیستها در آزمایشگاه نحوه اثربخشی دارو را بر سلولهای خاص مورد نظر بررسی کرده و فرضیه هایی را برای نحوه و محل اثر دارو بر سلولها و گیرنده های آن ارائه مینمایند. هدف این کتاب پرداختن به مقوله تحقیقات پاراکلنیکی نیست ولی برای آشنایی علاقمندان اطلاعتی خلاصه در زیر آورده شده:

قانون آرنت-شولتز:

در سال 1888 میلادی دانشمندی بنام آرنت قانون آرنت-شولتز را وضع کرد. بر اساس این قانون هر ماده ای در مقادیر زیاد کشنده و در مقادیر متوسط جلوگیری کننده و در مقادیر کوچک تحریک کننده است. از مقادیر متوسط (باز دارنده) مواد بعنوان دارو در طب رایج استفاده می گردد. در سال 1960 میلادی هورمزیس (hormesis)قانون باز بینی شده آرنت-شولتز را در سم شناسی نوین تدوین نمود. بر اساس اطلاعات بدست آمده هورمزیس نشان داد که مواد دو نوع اثر متفاوت در موجودات زنده ایجاد میکنند. در دوزهای بالا سبب وقفه سوخت وساز میشوند (اثر سمی) که منجر به مرگ میگردد. و در دوزهای کم نوعی اثر تحریکی در بدن موجودات زنده ایجاد میکند این یافته حیرت آور، معادل و مشابه اثر هومیوپاتی است. بعبارت بهتر هر دارو در دوزهای بالا همان ناراحتی هائی را ایجاد می‌کند که با دوزهای کم همان دارو می‌توان درمانشان کرد

مهمترین نظریه ای که در سالهای اخیر جامعه علمی هومیوپاتی بر آن متمرکز شده است نظریه انتقال اثرات داروئی توسط محلولهاست. طبق این نظریه آب و سایر حلالهای قطبی، می توانند تحت شرایط خاصی اطلاعات مربوط به موادی که قبلا با آنها تماس داشته اند حفط کرده و به بیوسیستمهایی که با آنها تماس میابند منتقل سازند. این مفهوم انتقال اثرات داروئی بیشتر ماهیت بیوفیزیکی دارد تا شیمیائی و در نتیجه تاثیرشان بجای فعل وانفعال شیمیائی و اثر بر گیرنده های سلولی (واکنش قفل و کلیدی) برپایه فرایندهای سیبرنتیکی استوار است (بنابر این در هومیوپاتی تحقیقات بیوفیزیکی بیشتر از تحقیقات بیو شیمیائی مورد توجه قرار گرفته).

فرایندهای سیبرنتیکی از اصول اساسی هومیوپاتی بحساب می آیند یعنی درمان “مشابه با مشابه”. بنابراین فیدبک تنظیمی به کمک محلولهای فوق رقیق فوق مولکولی دو قسمت اساسی خواهد داشت:

الف- ذخیره اطلاعات توسط مولکولهای دو قطبی مثل  آب (بعنوان محرک مورد استفاده).

ب- پردازش آن توسط بیوسیستمها (واکنش سیبرنتیکی سیستم زنده).

در مورد قسمت اول (ذخیره اطلاعات توسط مولکولهای آب) تحقیقات وسیعی انجام شده و به اثبات رسیده. محققین علم بیوفیزیک نشان داده که پس از رقیق کردن ماده ای در آب و تکان دادن محلول،  تغییرات ساختاری در (شکل فضایی و ارتعاشی) آب پیش می آید در حالی که اگر آب بدون ماده افزودنی تکان داده شود هیچ تغییر ساختاری در آن ایجاد نمی شود. در هومیوپاتی از این تغییرات مولکولهای آب برای انتقال اطلاعات به بدن استفاده میگردد (داروها در آب حل و رقیق  و تواندار میشوند).به عبارتی ساده تر در هومیوپاتی از آب بعنوان حاملی که تصویر و انرژی خاص مواد داروئی را منتقل می کند استفاده می گردد.

ذخیره انرژی در آب: ملکولهای آب به چهار طریق مختلف انرژی آب را ذخیره می کنند که در هومیوپاتی فقط نوع چهارم ذخیره انرژی مورد نظر است : 1 – حرکت ( ملکولها به اعتبار حرکتشان انرژی جنبشی را منتقل میکنند وسطح این انرژی بعلت برخوردهای مکرر دائما در حال تغییر است). 2-چرخش( مایعات و گازها دارای انرژی چرخشی اند). 3 – انگیزش الکترونی ( با تحریک الکترون به رفتن به مدار بالاتر (ذخیره انرژی) و بازگشت به مدار پائین تر موجب آزاد شدن انرژی می شود مثل مکانیسم دستگاهای لیزری). 4- ارتعاش: انرژی ارتعاشی حد واسط توان میکرو موجها در پختن غذا و توان تخریب لیزر است و در هر سه حالت جامد و مایع و گاز قابل باز یافت است انبساط فلزات و انتقال حرارت از طریق رسانش با انرژی ارتعاشی صورت میگیرد.این ارتعاشات می تواند تابش کند و جزﺀ فروسرخ طیف الکترومغناطیسی هستند. گرما نیز در این فرکانس قرار دارد. با تکان دادن دارو در خلال تصادم مولکولها، انرژی ارتعاشی مابین دارو و آب مبادله می شود و از آن پس آب تصویری از انرژی ارتعاشی دارو را خواهد گرفت. تکان دادن بیشتر سبب نشان دار شدن بیشتر مولکولهای آب میگردد. بعلاوه فقط انرژی نیست که منتقل میشود بلکه اطلاعات دیگری از خواص ذاتی دارو در مولکولهای آب نقش میبندد که می تواند تغییرات بیولوژیک را به بدن منتقل نماید. بالارفتن حرارت میتواند انرژی ارتعاشی را به سرعت نابود کند اما در دمای زیر 25 درجه سانتی گراد ذخیره انرژی به نحو مطلوبی صورت می گیرد و این ذخیره انرژی به تغییر ساختار دائمی شکل مولکولهای آب می انجامد که راهی برای نگهداری و انتقال خواص داروهای هومیوپاتی است و این تغییرات ساختاری در مولکولهای آب در محلولهای هومیوپاتی به دفعات به اثبات رسیده است. همچنین نشان داده شده که تغییرات ساختاری در مولکولهای آب در محلولهای هومیوپاتیک زمانی اتفاق می افتد که اولا: داروئی وجود داشته باشد و فقط با آب خالص فراورده هومیوپاتی ساخته نمیشود. ثانیا: باید در هر مرحله رقیق شدن، محلول به شکل موزون تکان داده شود تا تغییرات ساختاری پدید آید ( مثل روشی که هومیوپاتها انجام میدهند).

شما میتوانید نمونه ای از این تحقیقات را که تاثیر پذیری هوشمندانه ساختمان فضایی مولکولهای آب از محیط پیرامنش را ثابت میکند در کتاب تحقیقات دکتر ماسارو اموتو ((massages from water یا در آدرس اینترنتی WWW.masaru-emoto.net ببینید وی در این تحقیقات ثابت می کند که آب در هنگام یخ زدن وقتی تبدیل به کریستال می شود رفتارهای هوشمندانه ای از خود بروز می دهد که منطبق بر شرایط انرژیهای پرامونش است بطور مثال شکل کریستالی مولکولهای آب به سرعت با دعا کردن تغییر کرده به شکل منظم و زیبائی در می آید و …. . این تحقیقات در ایران نیز توسط خانم حمیده بیطرف در جشنواره خوارزمی سال 83 مجددا تکرار و به نمایش گذاشته شده که نتایج آنرا در اینترنت با جستجوی کلمه “شهادت آب” می توانید ببینید.

در مورد دوم (پردازش این اطلاعات ذخیره شده توسط بیوسیستمها) نیز تحقیقات خوبی در سطح نورولوژیکی و بیولوژیکی انجام گرفته ولی تحقیقات در سطح مولکولی و بین مولکولی کمتر مورد توجه بوده چرا که تصور می شود ارتباط در این سطح بیشتر شیمیائی است که همخوانی کمتری با مکانیسم اثر مستقیم داروهای هومیوپاتی دارد. البته تحقیقات متعددی اثر داروها هومیوپاتی را در افزایش سطح آنتی بادیهای بدن یا فعال سازی و تحریک سیستم ایمنی اثبات کرده اند که با وجود مشخص نبودن مکانیسم اثر، نتایج آن اثبات شده و غیر قابل انکارند. شما می توانید تحقیقات مهم و جالبی را که توسط جورجن شولت و کریستین اندلر در مورد محولهای فوق رقیق هومیوپاتی مطابق با استانداردهای علمی-تحقیقی در فیزیک هومیوپاتی صورت گرفته و در کتابی با همکاری کمیته تحقیق بین المللی (در مورد هومیوپاتی) در سال 1994 میلادی به چاپ را نیز مطالعه نمایید.

تحقیقات کلنیکی:

در تحقیقات کلنیکی ، پزشک یا کلنیسینها (افرادی که مستقیما روی بیماران بررسی میکنند) اثر بخشی داروها را روی بیماری خاصی بررسی و سپس نتیجه گیری آماری میکنند.

در مورد هومیوپاتی نیز چنین است. اثربخشی داروها در بیماریها، از بررسی کلنیکی و تحلیل آماری اطلاعات بدست میآید و تفاوت تحقیقات در این قسمت با طب کلاسیک صرفا در این مسئله است که ، هنگام بررسی یک بیماری خاص (با علائم مشخصه خاص آن بیماری مثل سردردهای فشاری در میگرن) اگربیمار اختلالات بارز دیگر روحی، ذهنی یا جسمی داشته باشد که با شکایت اصلی بیمار مرتبط باشد این علائم نیز در انتخاب داروی مناسب برای او در نظر گرفته میشوند.

مثلا اگر در طب کلاسیک اثر داروی سوماتیپتان را در سردردهای میگرنی بررسی کنیم در بررسی مشابه در هومیوپاتی لازم است با توجه به تفاوتهای روحی و جسمی افراد، در افراد مختلف داروهای متفاوتی تجویز و بررسی گردد که این مسئله موجب سخت تر و گسترده تر شدن بررسیهای هومیوپاتی میشود ولی در عوض نتایج بهتر و دقیقتری که تناسب بیشتری با بیمار دارد به دنبال خواهد داشت. و بیمار بجای احساس بهبودی در یک علامتش شاهد بهبودی کلیتش خواهد بود. یعنی همزمان با بهبود سردردش سایر اختلالات روحی، ذهنی و جسمیش نیز بهبود مییابند که این مسئله بهبود دائمی یا طولانی مدت تری برای بیمار به همراه خواهد داشت.

تحقیقات غیر کلنیکی وظیفه دانشمندان علوم بیوشیمی، بیوفیزیک و در کل بیولوژیستها است و پزشکان نقش مستقیمی در این بخش تحقیقات ندارند. در این قسمت، تحقیقات نشان میدهد که دارو چگونه بر بدن موجود زنده اثر میکند مثلا دارو بر کدام گیرنده داخل یا خارج سلولی تاثیر میگذارد و این تاثیر بر کدام یک از مواد یا یونهای موجود اثر میکند. از این نتایج بیشتر در تهیه و فورمولاسیون دارویی و توجیه مکانیسم اثر و تداخلات دارو استفاده میشود.

با توجه به اینکه بنظر میآید داروهای هومیوپاتی اثر مستقیمی بر گیرنده های شیمیائی ندارند و اثر آنها بعلت ایجاد تغییرات بیوفیزیکال است، بررسیهای هومیوپاتی در این بخش از پیچیدگی و دشواریهای زیادی برخوردار است. چرا که اغلب دستگاهها مورد استفاده برای بررسی واندازه گیریهای بیوشیمیائی ساخته شده اند و دستگاههای مورد استفاده در بررسیهای بیوفیزیکال هنوز محدودیتهای زیادی داشته و کارائی کافی ندارند که به مرور زمان با پیشرفت علم این مشکلات نیز حل خواهند شد.

در هر حال باید همواره توجه داشت که عملا آنچه مهم است قدرت درمان و شفا بخشی دارو است که از تحقیقات کلنیکی حاصل می شود و کاربرد عملی دانستن مکانیسم اثر دارو برای پزشک و بیمار صرفا در جلوگیری از تداخلات دارویی است. و مشکل تداخلات داروئی در هومیوپاتی بعلت تجویز صرفا یک دارو آنهم دارویی که بیشترین مشابهت را به کلیت بیمار دارد مفهومی نخواهد داشت. همچنین بعلت اثر بیوفیزیکال داروهای هومیوپاتی، در صورت ضرورت به مصرف همزمان داروهای شیمیائی، تداخلات اثری گزارش نشده. البته برای قضاوت بهتر در مورد  بهبود بیمار طی درمان هومیوپاتی، ترجیحا با توجه به مصالح بیمار داروهای شیمیائی غیر ضروری وی توسط پزشک هومیوپات قطع میشود.

در روشهای درمانی مختلف،  دارو صرفا ابزاری برای درمان است که پزشک و بیمار از تاثیرات درمانی و شفابخشی آن سود میجویند و جهل یا ندانستن مکانیسم اثر دارو چیزی از ارزش و قدرت درمانی آن روش درمانی نمیکاهد. بنابراین سئوالاتی که در مورد مکانیسم اثر داروهای هومیوپاتی مطرح میشود نمیتواند موجب انکار ارزش و یا تاثیرات درمانی آن شود. بله تنها نشان از ژرفای جهل بشر دارد که با وجود این همه پیشرفت علمی هنوز راز ذره ای از کائنات را نگشوده.

Leave a comment